Fort III Anioła
Fort pruskiej Twierdzy Świnoujście, wybudowany w latach 1854–1858, przeznaczony do obrony zachodniego kompleksu fortyfikacyjnego od strony lądu.
Składa się on z trzykondygnacyjnej rotundy, zwieńczonej tarasem i basztą obserwacyjną. W ścianach zewnętrznych otwory strzelnicze dla lekkich dział i broni ręcznej. Wokół budowli wały ziemne o narysie pentagonalnym z ufortyfikowaną bramą obronną, wyposażoną w dodatkowe stanowiska strzeleckie i artyleryjskie. Do roku 1863 fort otoczony wałami ziemnymi z podwójną fosą wodną. W latach 1870–1880 w wewnętrzny wał ziemny wkomponowano 3 schrony dla dział polowych, mały magazyn amunicyjny oraz schron dla kanonierów.
W okresie międzywojennym fort przystosowano do wojny chemicznej, montując tutaj gazoszczelne drzwi i pokrywy pancerne okien. Na baszcie wybudowano stanowisko przeciwlotniczej stacji radiowej.
W czasie II wojny światowej obiekt połączono kolejką wąskotorową z innymi fortyfikacjami twierdzy. Wokół fortu pojawiły się stanowiska karabinów maszynowych. W maju 1945 załoga bez walki ewakuowała się okrętem na zachód.
Po wojnie fort zajęła sowiecka marynarka, wykorzystując go jako obiekt obserwacyjny.
Fort IV Zachodni
Jeden z trzech zachowanych fortów wokół Świnoujścia.
Pierwsze umocnienia zbudowali Prusacy przeciwko Szwedom i Duńczykom, następnie Świnoujściem władali Szwedzi.
W czasie wojen napoleońskich stacjonowali tu Francuzi.
W roku 1721 Świnoujście znów było w rekach Prus.
Obok rozbudowanych baterii artyleryjskich usytuowano cztery forty. Na wschodnim brzegu Świny powstał Fort I Gerharda i Fort II przylegający od wschodu do baterii wschodniej (nie istniejący, na jego miejscu powstała Strandbatterie). Na brzegu zachodnim wzniesiono Fort III Anioła, połączony wałem z baterią zachodnią. Fort IV, czyli baterię zachodnią wybudowano w latach 1856-1861 z przeznaczeniem do obrony portu przed wrogimi okrętami.
Fort wybudowany w latach 1856–1861, przeznaczony do obrony portu przed wrogimi okrętami. Składa się on z jednokondygnacyjnej reduty na planie kwadratu, do roku 1863 wzmocnionej murowanymi skrzydłami i otoczonej wałem ziemnym oraz fosą wodną. Po 1878 roku ufortyfikowana bateria nadbrzeżna z tarasem artyleryjskim i podziemnymi kazamatami. W II połowie XIX wieku mała reduta artyleryjska przekształciła się w fort redutowy. Na usypywanym od północy wale ziemnym projektowano kolejne stanowiska dla armat. Na początku XX wieku pojawiły się tu karabiny maszynowe i lekkie moździerze.
Po I wojnie światowej fort rozbrojono.
W okresie XX-lecia międzywojennego znów zainstalowano tutaj baterię 4 dział nadbrzeżnych kalibru 150 mm, których stanowiska zbudowano na koronie północnego wału ziemnego. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia.
Po 1945 Rosjanie zbudowali w centrum i na obu krańcach fortu 3 betonowe bunkry dla armat nadbrzeżnych kalibru 127 mm.
Wieża Obserwacyjna Pilotów
Zbudowana w latach 1830 – 1831, jako nowa stacja pilotów, u podstawy zachodniego falochronu, z wartownią będącą jednocześnie domkiem pilotów i małym basenem dla łodzi, którymi piloci udawali się na statki. W basenie ( dzisiejszy JK „ Cztery Wiatry”) stanął wkrótce barkas pilotowy „Schwalbe” ( „Jaskółka” ), który zastąpił rybackie łodzie pilotów. Gdy ten z kolei się wysłużył , piloci świnoujscy otrzymali w początkach XX w. parowy szkuner „Delphin”. Oprócz silnika parowego nosił on dodatkowo ożaglowanie szkunera.
Świnoujście dziś
