Punkt oporu „Szyb Artura”, jest drugim w kolejności rejonem umocnionym jaki zaczęto budować na Śląsku. Dlatego pierwsze 7 obiektów wybudowanych na przełomie 1934/35 roku niewiele różnią się od schronów budowanych w Dąbrówce Wielkiej. Nadal są to budowle jednoizbowe z przelotnią stanowiącą ukrycie dla żołnierzy z pobliskich okopów. Najbardziej widoczną zmianą jest zastąpienie półkopuł kopułami bojowymi, a tym samym i głębsze umieszczenie schronów w ziemi. Kolejny etap rozbudowy umocnień przypada na lata 1937/38, kiedy to powstają schrony przekształcające odcinek Kochłowice praktycznie w jednolitą linię obrony. W punkcie oporu „Szyb Artura” powstały więc kolejne cztery ciężkie „bunkry” w tym aż 3 dla armaty p.panc. oraz zagęszczające obronę obiekty pozorne i pozorno-bojowe. Tak więc ostatecznie całość obrony została rozlokowana na mocno wylesionym, rozległym wzg. 303 i ostatecznie od nazwy znajdującego się tu szybu „hr. Artur” nazwanego punkt oporu „Szyb Artura”. W jego wzmocnionym betonem wyrobisku znajdował się punkt dowodzenia odcinka „Kochłowice”.
