Pałac w Kruchowie, często nazywany też dworem, to niezwykle ciekawy obiekt położony w powiecie gnieźnieńskim (gmina Trzemeszno) w Wielkopolsce.
Z zewnątrz sprawia wrażenie klasycystycznej rezydencji, ale pod tynkiem kryje jedną z najstarszych szlacheckich siedzib w tym regionie. Prawie 450 lat historii, zaczeło się w1582 r., pierwszą murowaną rezydencję w formie obronnego, późnorenesansowego „zameczku” wzniósł tu Aleksander Mieliński, sekretarz królewski Zygmunta Augusta i opat trzemeszeński. Pałac powstał na sztucznie usypanym wzgórzu, a od napaści chroniły go mokradła, głęboka fosa oraz brzegi Jeziora Kruchowskiego. Do dziś mury parteru mają nawet do 160 cm grubości.
W 1766 roku nowy właściciel, Józef Rosen, nadbudował drugie piętro i nadał pałacowi barokowy charakter.
Lata 20. XX wieku, dobudowano reprezentacyjny, czterokolumnowy portyk od frontu z napisaną sentencją na belkowaniu: NON DORMIT QUI CUSTODIAT („Nie śpi, kto stoi na straży”).
Z Kruchowem wiąże się słynne odkrycie archeologiczne. W 1851 roku ówczesny dziedzic, Adolf Malczewski, zlecił prace na terenie majątku, koło tzw. Góry Wendowej nad jeziorem, wykopano brązowe naczynie w kształcie lwa z XII wieku (tzw. akwamanilę) z ukrytym wewnątrz skarbem 50 monet.
W latach 20. i 30. XX wieku majątek należał do hrabiego Alfreda Jankowskiego i jego żony Zofii. Założyli oni nowoczesne gospodarstwo rybne, zmodernizowali park i sam dwór. Przed pałacem schodziła do samego jeziora wygrabiona łąka z przystanią na kajaki i łodzie, a w głębi parku ukryty był prywatny, betonowy kort tenisowy.
Po II wojnie światowej ziemie majątku rozparcelowano, a sam pałac zmieniał gospodarzy i przeznaczenie (służył m.in. celom mieszkalnym). Mimo że budynek zachował swój architektoniczny bryłowy urok i otaczający go starodrzew nad jeziorem, w ostatnich dekadach znacząco podupadł i mocno wymaga gruntownego remontu oraz pomysłu na nową funkcję.
